Leestijd ongeveer 5 minuten
“Ik zie mezelf eigenlijk helemaal niet als endurance sporter. Maar twee jaar nadat ik voor het eerst een trisuit aantrok, stond ik aan de start van een halve Ironman. Dat was niet echt een doordacht plan; iemand die nog nooit verder dan 7 kilometer had gerend en nog nooit op een racefiets had gezeten had misschien wat beter moeten nadenken. Maar ik ben onwijs blij dat ik het gewoon heb gedaan.
Het begon via een vriendin, die me enthousiast maakte voor een triatlonclubje in Maarssen. In zes maanden werden we klaargestoomd voor de lokale sprinttriatlon (1/8). Een hechte club mensen die elkaar opzweepten, aanmoedigden en veel lol hadden. Aan het einde van dat seizoen stelden we elkaar de vraag: ga je door, en wat zijn je plannen? Ik heb daar eigenlijk niet heel lang over nagedacht. We hadden inmiddels al een 1/8 en een 1/4 gedaan, dus voor mijn gevoel was de logische volgende stap een halve triatlon. Zo simpel was het in mijn hoofd. Het werd de Ironman 70.3 West-Friesland in Hoorn, op 25 juni 2023. Precies één dag voor mijn 46e verjaardag. Als alles goed ging, haalde ik die finish dus nog op mijn 45e.”
Leercurve
“Om zo'n race serieus aan te pakken had ik hulp nodig. Ik kocht de Triathlon Bible van Joe Friel en las hem van voor tot achter, maar merkte al snel dat ik te weinig ervaring had om er goed mee aan de slag te gaan. Dus zocht ik een coach. Die vond ik in Jacomina. Een vrouwelijke coach bleek een bewuste en goede keuze: ze hield rekening met mijn cyclus bij training en herstel, en de vragen die je liever niet hardop stelt kon ik haar gewoon stellen. Zoals: hoe voorkom ik dat mijn lippen gevoelloos worden tijdens een urenlange fietsrit?
Het hardlopen was, en is nog steeds, mijn zwakste onderdeel. Ik heb jarenlang waterpolo gespeeld, en dat vergt een heel andere conditie dan langdurig op gelijkmatig tempo rennen. Mijn hardlooptrainer Xander gaf me een tip die alles veranderde: vijf minuten hardlopen, dertig seconden wandelen, in vaste intervallen. Later ontdekte ik dat deze tactiek een naam heeft: 'jeffen', naar voormalig olympiër Jeff Galloway die hem ontwikkelde. Voor mij werkte het perfect, en ik gebruik het nog steeds.
Het fietsen ging me wat makkelijker af, al had ik, toen ik begon met triatlon, nog nooit op een echte racefiets gezeten. In aanloop naar de halve Ironman kocht ik een eigen fiets, mét ligstuur. Ik heb ook echt moeten leren om daarin te liggen, doodeng vond ik dat in het begin. Wat tijdens al die trainingen een ding bleef, was de zoektocht naar een goede fietsbroek zodat ik ook zónder pijn of doof gevoel lange afstanden kon fietsen. Uiteindelijk deed ik tijdens de race maar een fietsbroek met dikke zeem óver mijn trisuit. Negentig kilometer op een dun lapje lycra zag ik echt niet zitten.”
De race
“Het weekend van de race stond ik met mijn gezin op een camping vlakbij Hoorn, want de hotels zaten al maanden van tevoren vol. Het bleek een goede keuze: de camping was vergeven van de triatleten. Zondagochtend 25 juni 2023 om 7.00 uur was de start van mijn 70.3 Ironman. Met een mengeling van zin en zenuwen stond ik op de steiger. Om me heen stond iedereen in wetsuit, behalve ik, en even sloeg de twijfel toe of ik dat verkeerd had ingeschat. Maar zodra ik in het water lag, verdween die twijfel meteen. Zwemmen is mijn ding, dat wist ik, en dat bevestigde ik mezelf die ochtend opnieuw. Ik kwam vlot het water uit: 32 minuten voor de 1,9 kilometer.
Op de fiets genoot ik volop. De wind op de dijk werkte enigszins tegen, maar dat kon de pret niet drukken. Ik las namen en vlaggetjes op de bibs van de mensen die me inhaalden, een soort mini-wereldreisje vanuit mijn zadel. Mijn tempo was precies wat ik had gehoopt: iets meer dan drie uur voor de 90 kilometer, en ik stapte tevreden af bij de wisselzone.
Wat me daar opwachtte, was een koude douche, figuurlijk dan. Terwijl ik mijn hardloopschoenen aantrok, werd de winnaar bij de mannen al omgeroepen. Inmiddels was het kwik opgelopen tot zo'n 30 graden, en op de hardlooproute was geen ontkomen aan de hitte. Drie rondes door het dorp en over de dijk, in de volle, brandende zon. Het was die dag zo heet dat er meerdere atleten onwel werden en met ambulances werden afgevoerd.
Zelfs de top-atleten wandelden die dag af en toe, en ik deed vrolijk mee. Maar op verschillende punten op de route stond mijn man met een zelfgemaakt bordje 'Hup Kim', en bij het keerpunt op de dijk stonden mijn ouders en kinderen elke ronde opnieuw te juichen. Die energie was de brandstof die geen enkele gel me had kunnen geven, en het sleepte me er doorheen.
Iets meer dan drie uur deed ik over de 21 kilometer. Totaaltijd: 6 uur, 55 minuten en 55 seconden. Toen ik lachend en met mijn armen omhoog over de finish kwam, voelde ik me zo onwijs trots. Ik had gewoon een halve Ironman gedaan. Op mijn 45e. Met een lijf dat, zo vertelde de inspanningsfysioloog een jaar later na een inspanningstest, gebouwd is voor kort en explosief. Niet het typische lijf dat je op hardloop- of triatlonposters tegenkomt. Toch stond ik in 2025 weer aan de start van de Tour d'Utrecht, voor 150 kilometer fietsen. Blijk ik tóch een endurancesporter!”
In het kort
Naam: Kim Geboortejaar: 1977 Woonplaats: Maarssen Sport: Fietsen, zwemmen, triatlon Trots op: finishen Ironman 70.3 West-Friesland 2023
